Onze roedel is uitgebreid

Bijgewerkt: aug 25


Nadat wij half juni afscheid moesten nemen van onze oude wijze dame Nina, beloofde wij haar dat we haar plekje op de bank niet leeg zouden laten, maar zouden geven aan één van haar lang zittende maatjes uit het asiel in Figeac. Omdat dit afscheid er enorm in hakte bij ons, namen wij ons voor om hiervoor de tijd te nemen en alles de komende maanden een plaatsje te geven, zodat we ook meer aandacht zouden kunnen geven aan 'onze mannen', inmiddels ook al weer 8 en 10 jaar.


La Petite Jémie


Soms komen er dingen op je pad waar je voor je gevoel niet onder uit kunt op dat moment, ondanks al je goede voornemens.

Onze nieuwsgierigheid nam de overhand toen wij werden gewezen op een hondje wat al zes jaar in het asiel verbleef en daar als pup was binnen gebracht. Haar naam was Jémie, of ook wel ‘la petite Jémie’ zoals vrijwilligers in het asiel haar noemen. En dat bleek niet voor niets. Wij namen ons voor om een afspraak te maken met het asiel om ‘gewoon’ eens kennis te gaan maken met dit iets wat verlegen hondje, zoals zij werd omschreven. Natuurlijk besefte wij ons toen al, dat wij haar niet achter zouden kunnen laten in het asiel.

Angst kakken


Jémie bleek kleiner dan wij hadden gedacht en wij gewend zijn. Ze was erg angstig, liet weinig tot geen initiatief zien en het eerste wat ze deed toen ze uit haar hok kwam was 'angst kakken', ofwel heel veel groene, waterige diarree uitscheiden. Op de korte wandeling, die ze vanwege de Corona periode al een lange tijd niet meer had gehad, bleek ze ook extreem angstig voor auto’s, voor onverwachte geluiden en voor mannen. Ik wist op dat moment niet zo goed wat ik met dit bange, enorm gestreste hondje van zes jaar aan moest. Okay ze zag er echt wel schattig uit met haar mooie grote bruine ogen, maar ik was vooral gewend om te werken met grote, reactieve, zelf initiatief nemende honden.


Guillaume was op dat moment positiever gestemd en zag potentie in die kleine Jémie. Natuurlijk zat zij in het asiel niet op haar plek en bracht dit haar heel veel stress, met alle bijkomende gevolgen. Maar Jémie had duidelijk geen vertrouwen in mensen, vond alles wat ze tegen kwam spannend, dook in elkaar en ging liggen als ze het echt niet meer zag zitten en …. had nog nooit binnen in een huis geleefd.


Bij doorvragen bleek dat Jémie zo’n vier jaar geleden geplaatst was in een gezin .Maar nadat zij ontsnapt zou zijn, heeft zij ruim een maand op straat gezworven. Dus Jémie, een volwassen, onzeker hondje, met een rugzak vol negatieve ervaringen, zou de plek van Nina in moeten nemen?

Stress-kak in de achterbak


Wij besloten samen met het asiel om Jémie aan ons te laten wennen door twee keer per week, vaker mocht niet vanwege de maatregelen rondom Corona, af te spreken en met haar te gaan wandelen en ‘rondhangen’ in het afgesloten park van het asiel. Uiteindelijk hebben wij vier weken heel wat uurtjes met haar doorgebracht. Jémie kreeg een heel klein beetje vertrouwen in mij (nam nog steeds geen initiatief en bleef maar stress-kakken) en liet mij zo af en toe even haar nieuwsgierigheid en leergierigheid zien.

Wij besloten op dat moment dan ook dat we Jémie een kans zouden geven, omdat wij

bang waren dat anders ook zij haar dagen tot aan haar oude dag in het asiel zou slijten. Op 9 augustus is Jémie met ons mee naar huis gegaan, nu met alle stress-kak in de achterbak van onze auto.

Twee weken later


Wij zijn inmiddels twee weken verder en wat doet zij het goed! Natuurlijk kwamen wij de eerste week slaap te kort, omdat we haar een beetje door de nachten heen moesten loodsen. Jémie blijkt enorm gevoelige darmen te hebben, waarvoor ze ook een speciaal dieet volgde. Wij hebben direct besloten dat speciale dieet los te laten, maar dat betekent wel dat haar darmen extra aan het opruimen zijn.

Jémie ziet Cooper (onze adoptiehond uit Turkije) als haar grote voorbeeld. Die helpt haar enorm bij alle enge, nieuwe dingen die op haar pad komen. Maar wat wij in het asiel al zagen, zien wij iedere dag steeds een beetje meer. Jémie haar nieuwsgierigheid, leergierigheid en haar drang naar lekker eten, zorgen ervoor dat haar angst nu al steeds meer naar de achtergrond gaat. Natuurlijk heeft ze regelmatig nog enorm last van stress en haar onzekerheid, maar ze ligt steeds vaker languit op de bank (naast Cooper) een dutje te doen en verbaasd ons iedere dag steeds een beetje meer met haar ondeugende streken. Vandaag liet ze het voor het eerst toe om aangeraakt en lichtjes gemasseerd te worden, om uiteindelijk met een hele diepe, tevreden zucht in slaap te vallen.


De kleine prinses


De komende tijd zullen wij nog veel ‘werk’ hebben om Jémie dat zorgeloze leventje te kunnen bieden, wat we ook Nina hebben gegeven. Maar wij hebben er alle vertrouwen in dat wij samen met de hulp van 'onze mannen', deze kleine prinses een hele mooie toekomst kunnen bieden!



Ben je nieuwsgierig naar het verhaal van Nina lees dan verder >>>



91 keer bekeken

Vernet le Bas - 12260 Balaguier d'Olt 

+33 (0)5 65 43 12 51

  • Facebook Maison le Toutou
  • Twitter Maison le Toutou
  • Instagram Maison le Toutou

© 2023 Made with love for great people and great dogs.